Parafia Prawosławna św. Jana Klimaka na Woli w Warszawie

Cmentarz

 

RYS HISTORYCZNY

Potrzeba utworzenia w Warszawie cmentarza prawosław­nego wynikała ze wzrostu liczby mieszkańców wyznania pra­wosławnego. Była też naturalnym następstwem erygowania w 1834 roku biskupa prawosławnego w Warszawie. Dotąd zmarłych chowano w wydzielonych kwaterach Cmentarza Powązkowskiego i dwóch ewangelickich, przy ul. Leszno, a następnie przy ul. Młynarskiej. Samodzielny cmentarz prawo­sławny postanowiono utworzyć przy szosie kaliskiej, wokół katolickiego kościoła św. Wawrzyńca i otaczającego go niewiel­kiego cmentarza. Decyzję o budowie podjęto w roku 1834, wtedy też nabyto plac od właścicieli większości obszaru Woli - Poraj Biernackich. Obejmował on obecny teren cmentarza do wału ziemnego - pozostałości nowych szańców. Pracami nad wzniesieniem nekropolii kierował inżynier F. I. Golików. Objęły one m.in. wyznaczenie podłużnych i poprzecznych alejek oraz obsadzenie ich drzewami, a także obłożenie darni­ną uszkodzonych w niektórych miejscach wałów.

Aleja Główna

Oficjalne, uroczyste otwarcie cmentarza prawosławne­go nastąpiło w dziesiątą rocznicę bitwy na szańcach Woli, w sierpniu 1841 roku. Wtedy też poświęcono cerkiew Matki Boskiej Włodzimierskiej (dawny kościół św. Wawrzyńca , obecnie też kościół), któ­ry pełnił odtąd funkcję świątyni cmentarnej. Przyjąć jednak należy, że pierwszymi grobami prawosławnymi były zbiorowe mogiły poległych w szturmie reduty żołnierzy rosyjskich. Mo­giły te, w których miejsce spoczynku znalazło wielu oficerów i żołnierzy korpusu kawalerii, dały właśnie początek cmenta­rzowi wolskiemu. Pierwsze pogrzeby na przygotowywanym pod przyszły cmentarz terenie datuje się na rok 1836. I tak 26 czerwca tegoż roku pochowano tu warszawskiego gubernatora, generała Nikitę P. Pankratiewa. W związku z tym, pięć dni wcześniej nastąpiło pierwsze poświęcenie nekropolii. Szerzej cmentarz udostępniono z końcem 1839 roku; wtedy też jego budowa została zakończona, a sam teren przekazany władzom cerkiewnym. Nadal jednak, zwłaszcza w początkowym okresie, zmarłych prawosławnych chowano na cmentarzu ewangeli­ckim, a to ze względu na odległość wolskiej nekropolii od rogatek miejskich. Z biegiem lat jednak pochówków na cmenta­rzu prawosławnym znacznie wzrosła. I tak w roku 1863 pocho­wanych było tu już 16.352 osoby. Nie sposób jednak dokład­nie uściślić liczby pochówków do czasu I wojny światowej, gdyż w trakcie zawieruchy wojennej część księgi rejestracyj­nych zaginęła. Powiększenie gruntów cmentarnych nastąpiło w roku1903, kiedy to arcybiskup warszawski Hieronim Egzemplarski zakupił z własnych funduszy niewielką działkę przylega­jącą do wschodniej części nekropolii. W miejscu tym wzniósł on - jak głosi tablica erekcyjna - na pamiątkę swego zmar­łego syna Jana, cerkiew pod wezwaniem św. Jana Klimaka. W 1911 roku parafia cmentarna nabyła w sąsiedztwie kawałek ziemi z domkiem, gdzie zbudowano murowaną, pię­trową plebanię, którą ukończono w roku następnym.Cały obszar cmentarza podzielony był na cztery kwate­ry zwane oddziałami. „Oddział najbliższy cerkwi jest przezna­czony na chowanie ciał zmarłych generałów, ich rodzin, tak­że sztab - i oberoficerów ozdobionych krzyżem św. Jerzego. Tu także chowani są duchowni prawosławni. W drugim od­dziale chowani bywają sztab - i oberoficerowie oraz kupcy. W trzecim dymisjonowani żołnierze, mieszczanie i ludzie mniej zamożni. Czwarty mieści mogiły ogólne dla zmarłych ubogich po szpitalach".

Do wybuchu I wojny światowej cmentarz wolski był starannie utrzymany i odznaczał się okazałym wyglądem. W wydanym w 1873 roku Przewodniku po Warszawie pisano, że „ma pozór bardzo pięknego ogrodu, w którym szerokie ulice, wórne aleje, wśród klombów pełnych kwiatów, wzno­szące się wspaniałe pomniki i czystość wzorowa czynią to miejsce nade powabnem". Wybuch wojny i ewakuacja ducho­wieństwa prawosławnego do Rosji w 1915 roku w związku z zajęciem miasta przez okupanta niemieckiego, jak również i same działania wojenne były niewątpliwie przyczyną zaniedba­nia cmentarza. Z początkiem lat dwudziestych naszego stule­cia jego stan budził zaniepokojenie nie tylko wiernych prawo­sławnych ale i ogółu mieszkańców Warszawy. "Większość sklepionych grobów - pisano w prasie - ma albo wyłamane zamki u drzwiczek, albo też płyty murowane są rozbite i po­niewierają się obok grobów... Trumny metalowe siłą pootwie­rane leżą przewrócone, często do góry spodem". Obraz cmen­tarza pogarszał brak odpowiedniego ogrodzenia. Dopiero w ro­ku 1932 rozpoczęto prace przy wznoszeniu zaprojektowanego przez inżyniera Anatola Kowalenko betonowo-żeliwnego ogrodzenia. W celu zebrania wśród ludności prawosławnej Warsza­wy potrzebnych na jego budowę funduszy utworzono specjal­ny komitet, któremu przewodniczył proboszcz wolskiej para­fii ks. J. Kowalenko. Z pomocą przyszło także Ministerstwo Wyznań religijnych i Oświecenia Publicznego, asygnując począt­kowo dwa tysiące zł. Wtedy też uporządkowano cały teren cmentarny. W roku 1932 Magistrat miasta Warszawy udzielił zgody władzom wolskiej parafii prawosławnej na ekshumację zwłok z grobów, które w wyniku powrotu byłej cerkwi Matki Boskiej Włodzimierskiej (czyli znów kościoła św. Wawrzyńca) i przy­ległego doń terenu pod zarząd administracyjny kościoła rzymsko-katolickiego, znalazły się poza obrębem cmentarza prawosławnego. Zdecydowano wówczas o przeniesieniu do części wschodniej i środkowej cmentarza jedynie pięćdziesię­ciu grobów wybitnych zmarłych, m.in. prezydenta Warszawy Sokratesa Starynkiewicza, znanego historyka wojskowości gen. Aleksandra K. Puzyrewskiego, pisarza P. K. Szczebalskiego, profesora Uniwersytetu Warszawskiego Aleksandra Błoka, czy Sergieja Muchanowa, męża Marii Kalergis i prezesa dyrekcji warszawskich Teatrów Rządowych. Powyższa akcja zburzyła chronologiczny porządek układu grobów. Dziś po­mniki te, nienaturalnie stłoczone, pozostają w obrębie dwu­dziestowiecznych, zupełnie odrębnych stylowo nagrobków. Pozostałe w obrębie katolickiej już części cmentarza grobowce prawosławne uległy zniszczeniu wraz z niwelacją terenu.

W czasie działań wojennych we wrześniu 1939 roku sam cmentarz nie ucierpiał, choć linia obrony w dniach 8-9 IX przebiegała opodal kościoła św. Wawrzyńca przecinając ul. Wol­ską. Na jego terenie, za budynkiem cerkwi w kierunku zachod­nim znajdował się punkt opatrunkowy. Dopiero w czasie Pow­stania Warszawskiego, kiedy to cała Wola była terenem zaciek­łych walk, cerkiew stała się schronieniem dla żołnierzy nie­mieckich i uległa częściowej dewastacji. W czasie Powstania cmentarz wolski był miejscem straceń ludności cywilnej: roz­strzelano tu i spalono zwłoki ok. 1500 mieszkańców dzielnicy Także na początku sierpnia 1944 r. zamordowani zostali m.in. ówczesny proboszcz ks. Teofil Protasewicz, jak również dzieci i personel prawosławnego sierocińca mieszczącego się przy ul. Wolskiej 14. To tragiczne wydarzenie wraz z listą ofiar ter­roru hitlerowskiego upamiętnia wmurowana w ścianę cerkwi tablica.

 

Tablica Poległych podczas II Wojny Światowej

WALORY ARTYSTYCZNE POMNIKÓW WOLSKICH

Jak wspomniano, nieznana jest pełna liczba zmarłych po­chowanych na wolskim cmentarzu. Prowadzone do czasów I wojny światowej rejestry zaginęły w 1915 roku. Inwentary­zację stanu obecnego utrudnia częstokroć brak napisów iden­tyfikujących osoby zmarłe. Niemniej jednak wśród kilku ty­sięcy nagrobków wyróżnić można kilkaset o znacznej wartoś­ci artystycznej i historycznej. Tworzą one obraz możliwości twórczych epoki. Mały stosunkowo procent oryginalnych prac rzeźbiarskich uzasadnić można licznymi przyczynami. „Pom­nik nagrobny - pisze historyk sztuki Danuta Jendryczko - jest nie tylko wykładnikiem miary talentu rzeźbiarza i kamie­niarza. Stanowi wypadkową krzyżujących się zwyczajów, mo­dy, indywidualnych upodobań i tradycji". Przy czym nakazy religii, typowy w tej sytuacji konserwatyzm opinii publicznej ograniczają w znacznym stopniu swobodę twórczą autora pro­jektu pomnika nagrobnego. Wśród licznych anonimowych pomników, przeważnie z 2 połowy ubiegłego stulecia, znajdują się też inne sygnowane przez projektów i wykonawców o nazwiskach znanych rzeź­biarzy warszawskich przełomu XIX i XX wieku. Są to prace Andrzeja Pruszyńskiego, Bolesława Syrewicza, Henryka Żydoka, St. Gundelacha i architektów Borysa yon Zinserlinga i Stanisława Noakowskiego. Artyści ci, jak i te same warsztaty kamieniarskie (np. C. Bartmański i S-ka, ul. Dzika 69; A. Tuwe, ul. Młynarska 38; J. Norblin, ul. Dzika 71; P. Płecki, ul. Dzika 55) firmują nagrobki na innych także cmentarzach warszawskich.

Począwszy od najstarszych, pomniki wolskie podzielić można generalnie, ze względów formalnych nie zaś czasowych, na dwie grupy. Równolegle bowiem do obiektów genetycznie związanych ze sztuką cerkiewną pojawiają się tu grobowce o formach uniwersalnych spotykanych na nekropoliach innych wyznań. Szczególnie jednak zwracające uwagę i nadające ca­łemu zespołowi specyficznego kolorytu są nagrobki formą swą nawiązujące do monumentalnej architektury prawosławnej. Cechuje je przy tym różnorodność rozwiązań i zastoso­wanego materiału (kamień, żeliwo). Bowiem obok wielkich rodzinnych grobowców-kaplic (np. rodów kupieckich Istominych i Szelechowych, Czernickich, podpułkownika Kon­stantego N. Czernobajewa czy barona Rudolfa k. yon Engelhardta) wiernie przenoszących elementy architektury sakralnej (np. pięciokopułowe zwieńczenia cerkwi czy typowo staroruską ornamentykę) spotykamy również zminiaturyzowane cer­kiewki ustawiona na cokołach (np. pochodzące z początku XX wieku nagrobki Mikołaja W. Bryzgałowa czy Agrypiny Jegorowej). Do rzadkości nie należą także pomniki łączące formy bizantyńskie z elementami typowymi dla sztuki za­chodnioeuropejskiej. Wespół z cebulastymi kopułami pojawia­ją się m.in. neogotyckie profilowane łuki czy secesyjna floratura. Dobrym przykładem trawestacji motywów starorosyjskich jest projektowany przez Stanisława Noakowskiego pom­nik pisarza rosyjskiego Michała Arcybaszewa, pochodzący z roku 1927, gdzie na szczycie zwieńczonej oślim grzbietem ta­blicy umieszczono trzy cebulaste kopułki.

Wznoszone przez cały wiek XIX nagrobki reprezentu­ją bogaty repertuar form i treści komemoratywnych. Licznie występują tu samotnie stojące gładkie bądź kanelowa neko-lumny z niejednokrotnie strzaskanym szczytem, wyrażającym melancholię i tragizm przerwanego życia ludzkiego. Przykła­dowo, nagrobek zmarłego w 1856 roku Mikołaja Maszkowa. Pojawiają się także kolumny przekryte udrapowaną kapą, jak w przypadku grobu zmarłego w 1880 r. Nicolasa Eule. Obok nich romantycznie usypane kamienne skałki, porośnięte blusz­czem, który z jednej strony należy do ulubionych ornamentacyjnych roślin XIX i początku XX wieku, a z drugiej związa­ny jest w symbolice religijnej ze śmiercią i nieśmiertelnością.

W oplatający skałkę bluszcz artysta-kamieniarz często­kroć wtapiał zawieszoną przy pomocy misternie splecionej li­ny na krzyżu kotwicę - symbol nadziei, serce gorejące-ozna­kę żarliwości religijnej, czy zwróconą ku ziemi płonącą żagiew (np. nagrobek zmarłej w 1890 r. Wiery Anionowej Kratko­wej). Zestaw znaków plastycznych używanych dla obrazowa­nia pojęć wanitatywnych obejmował również takie przed­mioty jak urny i wazy, częstokroć przekryte udrapowaną tkaniną (np. anonimowy nagrobek z końca lat sześćdziesią­tych XIX wieku, czy nagrobek zmarłego w 1878 r. generała Wasilija A. Tynoszenskiego). Sporadycznie natomiast wystę­puje motyw czaszki ze skrzyżowanymi piszczelami (nagrobek ordynatora szpitala w Modlinie Osipa Tiutiurmowa z ok. 1900 r.) - najbardziej chyba popularny w kręgu kultury za­chodnioeuropejskiej motyw śmierci. W odróżnieniu od innych cmentarzy warszawskich, np. Powązkowskiego na prawosław­nej nekropolii dość rzadko pojawia się postać anioła śmierci (grobowiec Marii M. Biełozierskiej, zmarłej w roku 1891). Zupełnie zaś nie ma tak wieloznacznych rzeźb - symboli jak sfinksy czy demony. Częstokroć umieszczane na pomnikach, emblematy mówią o zawodzie lub pozycji zmarłego. Przykła­dowo, nagrobek doktora Osipa Tiutiuriumowa, na którym obok czaszki kamieniarz umieścił księgę i pióro. Bogato rzeźbione panoplia, jakich dużo na wolskim cmentarzu (np. nagrobek Mikołaja S. Sawina z 1884 r.) wskazują na stanowiska zajmowa­ne w armii carskiej. Szczególną uwagę zwraca tu skromny lecz pełen treści neogotycki pomnik rodziny Danczenko i Demidenko z końca lat osiemdziesiątych ubiegłego stulecia. Kolejno po­chowanych członków rodziny określają atrybuty: lekarz - wąż oplatający krzyż, wojskowego - armata, zaś studenta - sowa (symbol mądrości).

Wśród wymienionych nagrobków znaleźć można również obiekty o formach historycznych: neogotyckie, neoresansowe, neoklasyczne (np. mauzoleum zmarłego w 1874 r. Wasiliewa), a także ciekawy zespół grobowców przekrytych żeliwnymi baldachimami. Wśród nich na szczególną uwagę zasługuje jeden z najpiękniejszych grobowców cmentarza - Marii A. Semeno­wi) - dłuta znanego rzeźbiarza Bolesława Syrewicza z 1889 roku. Zdobi go naturalistycznie potraktowane popiersie zawo­jowanej kobiety na tle uchylonej ciężkiej kotary. Podobne roz­wiązanie zastosował artysta w pomniku Andrzeja N. Grimma z roku 1905, gdzie trzymająca gałązkę palmową i wieniec postać kobieca stoi na sarkofagu - często stosowanym motywie w klasycy stycznej sztuce nagrobnej. Grobowiec okala piękna se­cesyjna krata z motywem liści kasztana.

Na cmentarzu bowiem, prócz licznych, reprezentują­cych wysoki poziom artystyczny nagrobków, znajdujemy rów­nież cenne przykłady kowalstwa artystycznego, m.in. wysokiej klasy krata o giętych prętach z elementami pąków maku (na­grobek Anny Gałkiny z 1912 r), czy secesyjne ogrodzenie z motywem liści kasztana otaczające zupełnie tradycyjny nagro­bek Piotra Murza-Muchy z roku 1911. Bardzo ciekawy zespół tworzy kilka kamiennych nagrob­ków w formie trumien. Są to pomniki pochodzące z lat dwu­dziestych ubiegłego stulecia i przeniesione tu dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku z cmentarza starowierów na Gro­chowie.

Wśród wznoszonych ostatnio szablonowych w zasadzie i pozbawionych indywidualnych wartości nagrobków wyróż­nia się grobowiec jednego z proboszczów Woli, księdza Jerze­go Klingera (zm. 1976), projektu Jerzego Nowosielskiego. Ustawioną u wezgłowia grobu dużą malowaną wnękę zdo­bią wyobrażenia Matki Boskiej Orantki, Veraikonu. oraz świę­tych, będące współczesną wersją cerkiewnych dekoracji mo­zaikowych i freskowych.

 

 

PLAN CMENTARZA I OPIS KWATER

Wolski Cmentarz Prawosławny jest położony w zachod­niej części Warszawy w klinie ulic Wolskiej i Redutowej. Łącz­na powierzchnia cmentarza wynosi 13,3 ha. Całość cmentarza jest podzielona na 101 kwater. Kwatery dzielą się z kolei na rzędy po 40 grobów w rzędzie. Przez środek cmentarza w kie­runku północ-południe przebiega aleja główna. W kwaterze 4 zostali pochowani najwyżsi dostojnicy Kościoła Prawosławnego w Polsce - metropolici, biskupi oraz proboszczowie warszawskich parafii prawosławnych i parafii, które powstały na Ziemiach Zachodnich i Północ­nych po II wojnie światowej. W kwaterze 17 pochowani są żołnierze Armii Czerwo­nej, zaś obok w kwaterze D radzieccy budowniczowie i człon­kowie ich rodzin zmarli w okresie wznoszenia Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Kwatera 73 jest miejscem podchówku Starowierów tj. tych, którzy nie uznali reformy kościoła prawosławnego w okresie panowania Piotra Wielkiego i uciekając przed prze­śladowaniami znaleźli schronienie w Polsce. W 1964 r. powró­cili na łono Kościoła Prawosławnego. W kwaterze tej znajduje się wiele zabytkowych nagrobków przeniesionych z cmentarza Starowierów na Grochowie. W pobliżu zabytkowego wału znajduje się kwatera nr 71 będąca miejscem tradycyjnego pochówku prawosławnego Ormian. We wschodniej części cmentarza znajduje się kwatera, do której przeniesiono przed wojną groby znajdujące się wcześ­niej wokół kościoła św. Wawrzyńca. Jest tu m.in. grób Prezy­denta Warszawy Sokrata Starynkiewicza.

 

BIOGRAMY

 

ARCYBASZEW Michaił (1878 - 3.III.1927)

Pisarz rosyjski, autor wielu nowel oraz powieści, m.in. „Śmiert studenta Laude" (1904) i „Sanin" (1907). Po rewolucji emi­grował z D. Fiłosowem redagował gazetę emigracyjną „Za swobodu".

11-4-14

 

BLOK Aleksander (1852 - 1909.XII.13)

Profesor prawa Uniwersytetu Warszawskiego, ojciec znanego poety rosyjskiego Aleksandra Błocha (1880-1921), pochowany przez syna tymczasowo w grobowcu Nikołajewych, obecnie miejsce grobu nieznane.

miejsce nieznane

 

 

BURMAN Włodzimierz (18.III.1875 -25.XII.1952)

Pułkownik wojsk rosyjskich, od dziecka mieszkał w Warszawie, ostatni prezes Warszawskich Teatrów Rządowych, po wyco­faniu się wojsk rosyjskich z Warszawy, w 1915 roku cały ma­jątek przekazał polskim aktorom. Oddany całym sercem roz­wojowi teatrów warszawskich, szczególnie Teatrowi Rozmai­tości (J. Osterwa).

1-13-1

 

CHOŁODOWSKI Grzegorz (11.1X1900 -26.VI.1976)

Absolwent Wyższej Szkoły Muzycznej w klasie fortepianu, był nauczycielem w Szkole Muzycznej im. Chopina.

79-4-4

 

CZYRKO Mikołaj (7.V.1905 - 5.IV. 1981)

Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, rusycysta, tłumacz, autor kilkunastu podręczników do nauki języka rosyjskiego, wykładowca Politechniki Warszawskiej.

50-5-30

 

FILOSOFOW Dymitrij (26.111.1872 - 1940)

Rosyjski literat, krytyk i publicysta, absolwent wydziału pra­wa Uniwersystetu Petersburskiego, zwolennik „religijnego socjalizmu", osiada w 1920 roku w Warszawie, gdzie tworzy i re­daguje emigracyjne gazety rosyjskie.

 

GOŁUBOWSKI Jan(7.IX.1875 -18.VIII.1956)

Geograf, absolwent Uniwersytetu Kazańskiego, dyrektor przed­wojennego gimnazjum z rosyjskim językiem nauczania.

8-9-1

 

KLINGI ER Jerzy (15.1V. 1918 - 3.II. 1976)

s. Wiktora Klingiera profesora filologii klasycznej na Uniwersy­tecie w Kijowie, a po odrodzeniu (1920) w Poznaniu, wybitny teolog profesor Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w War­szawie, autor eklezjologii (nauki o kościele). Przyczynił się do rozwoju ruchu ekumenicznego w Polsce.

6-5-6

KWIEK Rudolf (1868 - 25.X.1964) "Król" Cyganów.

9-1-1

 

MIERZWIŃSKA - SANDOWICZ Maria (11.01.1931-9.IV.1986)

Pianistka, absolwentka Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie obdarzona dużą wrażliwością artystyczną, nauczycielka Średniej Szkoły Muzycznej im. Elsnera w Warszawie.

56-5-6

 

MUCHANOW Siergiej (1833 - 29.V.1897)

Mąż Marii Kalergis, pułkownik rosyjski, oberpolicmajster war­szawski, 1868-80 był prezesem dyrekcji warszawskich Teatrów Rządowych zarządzający pałacami cesarskimi w Królestwie Polskim, za jego kadencji po raz pierwszy wystawiano utwory J. Słowackiego, wprowadził na scenę wybitną polską aktorkę Helenę Modrzejewską.

32-6-11

 

NAGRYZOWSKI Sergiusz (31.111.1898 -20.IV.1970)

Absolwent Konserwatorium Warszawskiego, założyciel SPAM, wybitny akompaniator.

63-5-61

 

ORŁOWSKI Wiktor (12.Vl.1901 - 15.X.1987)

Absolwent Politechniki Warszawskiej Wydział Inżynierii Lą­dowej (1933), autor wielu konstrukcji stalowych, m.in. stocz­ni Marynarki Wojennej w Gdyni, wykładowca Politechniki War­szawskiej (1945-19 ), autor podręczników z zakresu wy­trzymałości materiałów, ojciec dr Bolesława Orłowskiego, autora licznych książek z zakresu historii techniki.

50-5-17

OSWALD Dymitr (17.X.1844 - 19.11.1891)

Architekt, przebudował zabudowanie klasztoru bernardynów na Czerniakowie pod Warszawą.

32-4-1

 

PLECHANOW Aleksander (1842 - 1882)

28-4-30

 

PUZYREWSKI Aleksander PUZYREWSKI Aleksander (1845 - 1904),

 

PUZYREWSKI Aleksander (1845 - 1904)

Rosyjski generał i historyk wojskowości, polskiego pochodze­nia, Szef Akademii Sztabu Generalnego, 1890 -1990 był na­czelnikiem sztabu Warszawskiego okręgu.

42-1-40

 

ROZWADOWSKI (Sorgonin) Jerzy (1904 - 1976)

Prawnik z wykształcenia, poeta, tłumacz na język rosyjski Mickiewicza, Słowackiego, Asnyka, Gałczyńskiego, Tuwima i in., lektor języka rosyjskiego na Uniwersytecie Warszaw­skim.

48-3-28

 

SOKOLCOW Dymitr (1870 - 1944)

Asystent A. Popowa, rosyjskiego pioniera łączności radiowej, współtwórca polskiej radiofonii, założyciel Instytutu Radio­techniki w Warszawie, profesor matematyki i fizyki w Gimna­zjum Koedukacyjnym (z rosyjskim językiem nauczania) A. Gołubowaw Warszawie.

 

 

STARYNKIEWICZ Sokrat (18.XII.1820-10.VIII.1892)

Generał rosyjski, prezydent miasta Warszawy, położył wielkie zasługi w uporządkowaniu miasta m.in. przeprowadził kanali­zację i wodociągi, uregulował finanse miejskie.

42-1-28

 

STASINIEWICZ Mikołaj (1.X.1902 - 18.11.1985)

Artysta muzyk perkusista i pedagogo, urodzony w Warszawie wykształcony w Kijowie, założyciel i zasłużony działacz SPAM, koncertmistrz Filharmonii Narodowej.

33-2-1

 

WOJTASZEWSKA Tatiana (19.XII.1916- 27.Y.1976)

Absolwentka Konserwatorium Warszawskiego w klasie forte­pianu, solistka Filharmonii Narodowej, znana w Polsce i za granicą, niezwykle utalentowana akompaniatorka Polskiego Radia.

83-2-20

 

ZABOJKINA Anna (13.V1.1887 - 5.X.1978)

Baletnica Imperatorskiego Teatru Maryjskiego w Petersburgu, twórczyni zespołu baletowego w dwudziestoleciu międzywo­jennym znanego jako "Balet Anny Zabojkinej", matka Haliny Narkiewicz.

 

ŻYBURTOWICZ Mikołaj (22.V.1898 - 20.111.1978)

Absolwent Politechniki Warszawskiej (1928), pracownik Poli­techniki (starszy wykładowca) i Ministerstwa Komunikacji, Na­czelnik Wydziału Mostów. Po wojnie projektował mosty w czasie odbudowy.

6-10-4

 

Niniejszy tekst stanowi fragment książki „Wolski Cmentarz Prawosławny w Warszawie" Przewodnik