św. Grzegorz Dialog o ołtarzu serca

28.04.2026

W tych działaniach (w rachunku sumienia) pomagają nam bardzo zarówno przykłady Ojców, jak i przykazania Pisma Świętego. Jeśli bowiem patrzymy na dokonania świętych i nakłaniamy ucho do Boskich poleceń, to rozważanie jednego i słuchanie drugiego rozpala nas. Nasze serce nie jest sparaliżowane lenistwem, gdy jest przynaglane do ich naśladowania. Dlatego słusznie powiedziano do Mojżesza: Ogień na ołtarzu będzie stale płonąć - nigdy nie będzie wygasać. Na nim kapłan każdego poranka zapali drwa (zob. Kpł 6,5). Ołtarzem Boga jest nasze serce, na którym, jak nakazano, ogień ma zawsze płonąć, ponieważ trzeba, aby ogień miłości stale wznosił się z niego do Boga. Kapłan powinien dokładać do niego codziennie drwa, aby nie zgasł. Każdy bowiem obdarzony wiarą w Chrystusa stał się z pewnością członkiem Najwyższego Kapłana (...) to znaczy każdy wierzący, aby nie zgasł w nim płomień miłości, musi nieustannie gromadzić w swoim sercu zarówno przykłady poprzedników, jak i świadectwa Pisma świętego. Bo jest jakby podsycaniem ognia robienie użytku, czy to z przykładów Ojców, czy nakazów Pana, dla podtrzymania miłości. Skoro nasze nowe wewnętrzne życie z każdym dniem starzeje się wskutek ziemskiego życia, to ogień musi być podtrzymywany dokładaniem drew; tak że gdy ginie z powodu doświadczenia naszej starości, może odżyć dzięki przykładom i świadectwom Ojców. I słusznie tam zalecono, że drewno powinno być dokładane każdego dnia rano. Bo tych rzeczy nie robi się, jeśli nie zniknie noc ślepoty. Lub też ponieważ poranek jest pierwszą częścią dnia, to każdy wierzący, odłożywszy myśli o życiu doczesnym, musi na pierwszym miejscu, ze wszystkich sił, starać się rozniecić gorliwość miłości, która już w nim jakby wygasła. Ten ogień na ołtarzu Pana szybko wygasa, jeżeli nie jest starannie podtrzymywany przez wykorzystywanie przykładów Ojców i świadectw Pisma.

św. Grzegorz Dialog, Moralia, XXV: VII.