5 lipca (wg starego stylu)

18.07.2017

Jak Mojżesz uderzeniem laski wytoczył wodę ze skały? Jak Bóg zesłał mannę z nieba i nakarmił na pustyni naród izraelski? Tak pytają ci, którzy mają bardzo słabe pojęcie o potędze Wszechmogącego Boga. I ciągle zastanawiają się, dlaczego takie cuda nie powtarzają się, aby wszyscy ludzie uwierzyli w Boga. Lecz Izraelici na własne oczy widzieli niezliczone cuda Boże i wciąż nie wierzyli. Tymczasem Bóg powtarza swe stare i wielkie cuda, gdziekolwiek i kiedykolwiek jest to potrzebne. Pewnego razu, gdy w Ławrze Atanazego nastał głód, wszyscy bracia rozproszyli się we wszystkich kierunkach. Także zniechęcony Atanazy zaczął szukać drugiego miejsca. "Dokąd idziesz?", zapytała go pewna kobieta na drodze. "Kim jesteś?", zapytał ją Atanazy, zdziwiony, że ujrzał kobietę na Świętej Górze, gdzie kobiety nie miały prawa wstępu. "Jestem Tą, której poświęciłeś swą wspólnotę. Jestem Matką twego Pana." Atanazy odrzekł: "Boję się ci uwierzyć, ponieważ i demon może przybrać postać anioła światłości. Czym zamierzasz mnie przekonać o prawdziwości swych słów?" Wtedy Przenajświętsza Bogurodzica odparła: "Uderz w tą skałę twą laską i poznasz mnie, która z tobą rozmawiam. Wiedz, że ja zawsze pozostaje ekonomem twojej ławry." Atanazy uderzył laską w skałę. W tym momencie skała zatrzęsła się oraz pękła niczym rażona gromem, i wytrysła z niej woda. Przestraszony Atanazy odwrócił się, aby pokłonić się Świętej i Przeczystej, lecz jej już nie było. Powrócił do swej ławry i z jeszcze większym zdumieniem zastał wszystkie spichlerze pełne zboża. Oto powtórzenie wielkich cudów, które potwierdzają stare cuda i którymi wierni utwierdzają się w wierze.