5 listopada (wg starego stylu)

18.11.2017

Czym jest cień wobec ciała, tym w jeszcze mniejszym stopniu jest miłość cielesna wobec miłości duchowej. Więzy krwi miedzy rodzeństwem są niczym w porównaniu z duchowym braterstwem. Ojciec Galaktiona ożenił go z dziewicą Epistymią. Galaktion ochrzcił Epistymię, po czym oboje przyjęli postrzyżyny mnisze. Ich cielesna miłość została zamieniona na miłość duchową, miłość mocną niczym śmierć. Tak wielka była duchowa miłość Galaktiona do Epistymii, że nigdy nie pragnął ujrzeć jej cielesnymi oczyma. Albowiem miłości duchowej nie potrzebne jest ciało, ani spotkanie. Tak wielka była duchowa miłość Epistymii do Galaktiona, że gdy usłyszała, że Galaktiona zabrano na męki, pobiegła za nim, prosząc go, aby jej nie odrzucał, lecz jako duchowy ojciec i brat przyjął ją do wspólnego męczeństwa. I gdy bezduszni kaci chłostali św. Galaktiona po nagim ciele, św. Epistymia płakała. Gdy odcięto im po ręce i nodze za Chrystusa, oboje radowali się i wychwalali Boga. Tak wielka była siła ich miłości do Chrystusa Pana, i taka była ich wzajemna duchowa miłość, którą się miłowali. Zaprawdę, miłość cielesna jest niczym kolorowy motyl, który szybko przemija, zaś miłość duchowa to ta, która trwa.