1 grudnia (wg starego stylu)

14.12.2017

Cnota jest niczym pragnienie. Gdy człowiek zacznie ją pić, zaczyna być jeszcze bardziej spragniony i chce napić się jej jeszcze więcej. Kto zacznie praktykować cnotę miłosierdzia, ten nie zna w niej miary, ani nie uznaje jakichkolwiek miar. Św. Filaret był tak samo miłościwy w biedzie, jak i w bogactwie. Gdy jego wnuczka została cesarzową, znów stał się bogaty, lecz nie mniej miłosierny. Pewnego dnia powiedział swej żonie i dzieciom, aby przygotowali najwspanialszą ucztę, jaką są w stanie przygotować, a następnie rzekł: "Zaprośmy naszego Władcę i Pana, ze wszystkimi Jego możnymi, aby przyszli na ucztę." Wszyscy pomyśleli, że starzec chciał zaprosić na wieczerzę swego zięcia, cesarza, i dlatego trudzili się, jak tylko mogli, aby przygotować ucztę. W międzyczasie Filaret chodził po ulicach i zebrał wszystkich potrzebujących, żebraków, ślepych, wyrzutków, chromych oraz chorych, i zabrał ich ze sobą na ucztę. Posadził ich za stołem i nakazał żonie i synom, aby usługiwali gościom na uczcie. Gdy skończyła się wieczerza, dał każdemu gościowi po złotej monecie i odprawił ich. Wtedy wszyscy zrozumieli, że gdy mówił o "Władcy", chodziło mu o samego Chrystusa Pana, a gdy mówił o Jego możnych, chodziło mu o biednych i potrzebujących. Św. Filaret mawiał także, że nie trzeba patrzeć na pieniądze, które daje się żebrakom, lecz zmieszać pieniądze w sakwie i dać właśnie to, co ręka wyjmie z sakwy. A ręka wylosuje to, co zarządzi Boża Opatrzność.