6 grudnia (wg starego stylu)

19.12.2017

Na ikonach św. Mikołaja zazwyczaj z jednej strony przedstawia się Zbawiciela trzymającego w rękach Ewangelię, a z drugiej Przenajświętszą Bogurodzicę z biskupim omoforionem. Ma to swe podwójne historyczne znaczenie, gdyż po pierwsze oznacza powołanie Mikołaja do posługi biskupiej, a po drugie zrehabilitowanie go po karze, jaką otrzymał po kłótni z Ariuszem. Św. Metody, patriarcha Konstantynopola, napisał: "Pewnej nocy św. Mikołaj ujrzał  stojącego przy nim w pełni chwały Zbawiciela, który wręczył mu pokrytą złotem i perłami Ewangelię, zaś z drugiej strony zobaczył Bogurodzicę, która nakładała mu na ramiona biskupi omofornion. Niedługo po tym widzeniu odszedł do Pana Jan, arcybiskup Miry Licyjskiej, i Mikołaj został arcypasterzem tego miasta." To pierwsze wydarzenie. Drugie wydarzenie miało miejsce podczas I Soboru Powszechnego w Nicei. Nie mogąc powstrzymać za pomocą argumentów szaleństwa Ariusza w bluźnieniu Synowi Bożemu i Jego Przeczystej Matce, św. Mikołaj wymierzył mu policzek. Święci Ojcowie zebrani na Soborze, nie mogąc tolerować takiego postępowania, odłączyli Mikołaja od Soboru i pozbawili go wszelkich biskupich godności. Tej samej nocy kilkunastu Świętych Ojców miało takie same widzenie, w którym obok św. Mikołaja z jednej strony stał Zbawiciel z Ewangelią, zaś z drugiej Bogurodzica z omoforionem przywracając świętemu odebrane godności. Widząc to, Ojców ogarnęło przerażenie i szybko przywrócili Mikołajowi to, czego wcześniej go pozbawili, i zaczęli go szanować jako wielkiego wybrańca Bożego, a jego postępowanie wobec Ariusza objaśniali nie jako akt bezzasadnego gniewu, lecz jako wyraz wielkiej gorliwości o Bożą Prawdę.